Getuigenis La Cannibale: Danny
"De artsen zeiden dat rechtzitten al veel zou zijn. Nu stond ik op de top van de Mont Ventoux."
“De neuroloog zei me dat er geen zenuwen afgescheurd waren en dat volledig herstel in theorie mogelijk was. Dat gaf me hoop. Ik zei toen tegen mijn revalidatiearts dat ik binnen het jaar voorbij haar deur zou wandelen. Op dag 340 na mijn ongeval zette ik zelfstandig tientallen stappen met een Topro Taurus.”
Na veertien maanden intensieve revalidatie in het ziekenhuis, midden in de coronaperiode, bleef Danny verder werken aan zijn herstel. Vandaag revalideert hij nog altijd vier keer per week, waarvan twee sessies bij REV in Beveren.
Toen hij zich inschreef voor de beklimming van de Mont Ventoux, dacht hij vooral aan de iconische berg die zoveel wielergeschiedenis schreef. “Voor mij was het vooral de mythische berg die al door zoveel renners werd bedwongen. Vooral het beeld van Wout Van Aert op de Ventoux in de Tour is me altijd bijgebleven.”
Maar al snel zou de Ventoux voor Danny veel meer worden dan een legendarische col.
Een duwtje van zijn dochter
Danny begon als de enige wandelaar van 17 deelnemers. Tijdens de beklimming kreeg hij het bijzonder zwaar. Op een rustpunt, net voor het uitkijkpunt, sloeg het noodlot opnieuw toe. “Ik zat even in mijn rolstoel omdat het wegdek daar zo lastig was. Toen ik opnieuw rechtstond om verder te wandelen, schoot er iets in mijn rug. Ik stond helemaal krom en dacht even dat het voorbij was.”
Wat hem toen vooruit hielp, was niet alleen zijn doorzettingsvermogen. “Ik heb letterlijk aan mijn dochtertje gevraagd om mij een duwtje in mijn rug te geven.” Danny’s dochter overleed toen ze amper vier jaar oud was. Tijdens de beklimming droegen hij en zijn buddy’s een T-shirt met haar foto. “Onderweg zag ik die foto’s telkens opnieuw. Dat bracht veel emoties naar boven.”
Voor Danny was de beklimming een avontuur met veel speciale momenten. “Bij één van mijn laatste pauzes hield Marc Herremans even halt bij mij. Op het moment dat hij vroeg hoe het met mij ging, kwam er een vlinder naast mijn stoel kwam zitten. Toen voelde het alsof mijn dochter echt naast me zat.”
Ook boven op de berg kwamen die emoties los. Danny dacht niet alleen aan zijn dochter, maar ook aan de andere dierbaren die hij verloor. “In 2013 verloor ik mijn twee ploeggenoten, mijn grootvader en een collega. Op de top dacht ik aan hen allemaal. Het was onbeschrijfelijk. Ik was helemaal kapot, maar tegelijk intens aan het genieten.“
Pas in de laatste bocht, toen een steward hem vertelde dat de finish vlak voor hem lag, durfde hij echt te geloven dat hij de top zou halen.
"Er zit nog veel meer in mijn lichaam"
Het bereiken van de top heeft zijn blik op zijn eigen lichaam voorgoed veranderd. “Ik besef nu dat er nog veel meer in mij zit dan ik ooit had gedacht. Ik weet nu dat ik nog veel verder kan geraken. Vanaf nu ga ik nóg harder trainen.” Die overtuiging wil hij ook meegeven aan anderen die twijfelen aan zichzelf. “Zeg nooit dat iets onmogelijk is. Blijf ervoor gaan zolang het fysiek kan. Ook als het een tijd minder goed gaat, mag je niet opgeven. Hard werken loont altijd.”
Voor Danny speelt To Walk Again daarin een belangrijke rol. “Dankzij To Walk Again heb ik ontdekt dat mijn lichaam veel meer kan dan ik zelf dacht. Ze betekenen enorm veel voor mensen met een beperking. Ze maken het leven van zoveel lotgenoten beter.”
De Mont Ventoux zal voor hem dan ook nooit meer zomaar een berg zijn. “Het blijft een mythische berg. Maar nu is het ook de plaats waar ik zweet, tranen en ongelooflijk veel emoties heb achtergelaten. Dat maakt hem alleen maar mooier.”
Tot slot wil Danny vooral één boodschap nalaten. “Ik wil iedereen van de organisatie bedanken dat ik deze kans heb gekregen. En ik hoop dat de maatschappij mensen met een beperking niet beoordeelt op wat ze wel of niet kunnen, maar op wie ze zijn. Dit weekend heeft iedereen bewezen dat er naast elke rolstoel een prachtige mens én een topatleet schuilt. Daar mag de wereld een voorbeeld aan nemen.”